Geceyi mesken tuttum gündüz senin olsun yalnızlık derdime dert katar gözlerim ağlar
Asil bu yaşlar tek çarem var hayata renk veren aşklar yollarım mecbur istikamete giden yıllar
Hepsi de boştu boşluğa koştu sırtıma saplanan okları kalbime soktu ardına bakmadı
Görmedı ağladım bağladı elleri kolları uzanayım ıstedım olmadı yılmadım
Arasam telefona bakmaz bil ki konuşmaz ne yapsam unutsam derken duvarda yüzü var
Kaçamam ondan yapamam hayran bu gönül uğruna can verir tüketirim bir ömür
Anlatamam ki..!!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder